Tekenen als krachtige tool voor STEM

Een kleuter zichzelf laten uitdrukken en ontdekken in alle mogelijke muzische talen als basis voor groeien is steeds meer één van de steunpilaren van het kleuteronderwijs. Het muzische als wezenlij…

Bron: Tekenen als krachtige tool voor STEM

In de winkel…

Net op het moment dat je je afvraagt of dochterlief de peuterpuberteit ontgroeit is, doet een scène in de winkel ons vermoeden dat dit nog altijd niet het geval is. Alhoewel, toegegeven, de vermoeidheid van de kerstvakantiedrukte kan er ook voor iets tussen gezeten hebben…

Met ons viertjes wandelen we door de rayons van de winkel. Bij het passeren van de pampers valt Iliana’s oog op pampers van Frozen, en laat Elsa in deze winterse periode nu net haar grote heldin zijn. Haar blauwe kleedje is sinds het bekijken van de tekenfilm haar favoriet en elke dag mag mama een grote vlecht in haar lange haren toveren. “Mama, papa, ik wil pampers van Elsa!” Die ‘wil’ doet ons al vermoeden dat we er niet gemakkelijk vanaf zullen geraken. We zijn dus op ons hoede! J “Wacht schat, we zullen eens kijken.” Na enig gestaar naar de pampers, kwestie van wat tijd te rekken om na te denken over hoe we dit strategisch kunnen aanpakken, proberen we het eerst als volgt: “Schatje, zouden we niet beter gewone pampers meedoen, die pampers van Elsa zijn namelijk nogal duur.” Haar stemmetje gaat al iets meer de hoogte in: “Maar ik wil echt pampers van Elsa!!” Tjah, we hadden het kunnen weten zeker: wat kan een euro meer of minder nu schelen voor een 3-jarige? 😉 Ik besluit met de kar eventjes in een andere rayon te rijden, kwestie dat de pampers even uit het zicht verdwijnen en ik probeer het nog eens als volgt. “Schat, ik begrijp dat je pampers wilt van Elsa. Die zijn anders dan jouw andere pampers hé. Maar schat, als we jou ’s nachts een pamper van Elsa aandoen en je plast erin, dan moeten we die in de vuilbak doen? Je hebt zo’n leuke onderbroekjes van Elsa, die we zo kunnen wassen.” Ik was nog niet volledig klaar met mijn redenering of er volgt een: “Maar mama, ik ga er geen pipi indoen.” Ik moet me even inhouden om niet te lachen. Geniaal hoe ze voor alles een oplossing lijkt te hebben. Met een doodserieuze blik herhaalt ze al huilend: “Ik ga er echt, echt geen pipi in doen mama.” We proberen de aandacht van de pampers wat af te leiden en stellen haar voor om dan later eens iets anders van Elsa te kiezen, iets waarmee ze kan spelen. Ook dit heeft geen gehoor en het aantal decibels gaat nog een stukje de hoogte in. Ondertussen banen we ons een weg naar de kassa. Ik herinner me plots dat papa en Iliana gisteren prenten hebben uitgeprint en ik stel haar het volgende voor: “Is het een idee dat we straks, als we thuis zijn, een tekening van Elsa uitprinten die je dan kan uitknippen?” We houden onze adem even in, hopend op een positieve respons … Het gehuil lijkt wat te verminderen en ze geeft aan dit een goed idee te vinden. “Maar de volgende keer Elsapampers hé!”

Thuisgekomen en na het knippen en plakken van haar Elsa prent spelen we een rollenspel. Ik ben mama (tiens, ben ik dat al niet 😉 en Iliana is baby. Ik moet haar denkbeeldige pamper verversen. “Mama, ik heb pipi gedaan in mijn pamper, ga je mij verversen?” Ik volg haar orders op en doe haar denkbeeldige pamper uit. “Doe je me nu een nieuwe pamper aan? Eentje van Elsa hé!” Ik moet mijn lach even onderdrukken. Ik ben blij dat ze op die manier in haar verbeelding het winkeltrauma dan toch nog weet te verwerken! 😉

Soms is er gewoon ‘trots!’

Op een doordeweekse avond zit ik samen met dochterlief op onze vloer, wanneer ze plots haar poppen erbij neemt.

‘Luna, je mag even bij je mama zitten en ik ben je ‘mammie’!’

Waarna er zich een rollenspel afspeelt, terwijl mijn hartje vreugdesprongen maakt!
Voor mij is het echter een gevecht tussen mijn echt authentiek gevoel van trots en het besef dat ik echt niet in de val mag trappen om de schoonheid van haar uitspraak te gaan benadrukken.

Ik kan gewoon niet trotser zijn dat zij gezinnen ziet in alle mogelijke samenstellingen en dat dit gewoon de realiteit is. Ik wil haar zeggen hoe mooi het is dat ze dit zegt, ik wil haar op handen dragen en van de daken roepen dat ze die onbevangen blik moet vasthouden.

Maar net daarin ligt er een verwachtingspatroon van mijzelf die ik hier door de beloning (het benadrukken van het feit dat ik het zo mooi vind) misschien wel de impliciete boodschap meegeef dat dit eigenlijk helemaal niet zo normaal is. Wat het eigenlijk wel gewoon zou moeten zijn, wat meteen de reden is waarom ik het hier wel online plaats.

Dus besluit ik maar om gewoon mee te spelen met mijn dochter, waarna ik me kan uitleven door er te zijn voor haar in de rol van de winkelbediende die ze helpt afrekenen aan de kassa.  

STEM voor jongens én meisjes! — Kleutergewijs

Eventjes een zijsprongetje naar een boodschap die ik ook graag met jullie deel rond STEM-onderwijs voor meisjes en jongens.

Mijn eerste blogpost voor kleutergewijs kwam gisteren online…

Vind je dat meisjes even zeer het recht hebben als jongens om hun STEM-talenten te ontwikkelen? In de praktijk zien we echter dat het aantal meisjes dat kiest voor STEM-richtingen beperkt blijft. Dat is jammer aangezien meisjes in STEM-beroepen zowel economisch als maatschappelijk een meerwaarde betekenen. Vaak hebben we de neiging om bij STEM-onderwijs de […]

via STEM voor jongens én meisjes! — Kleutergewijs